Voetgangers in Londen beheersen het asfalt. Buspech? Prima. Staking van de buis? Beter lopen. Verkeerslichten? Alleen suggestie. Er zijn hier geen wetten tegen jaywalking, omdat jaywalking precies is wat je doet als je wilt oversteken. Het is chaotisch. Het is oud. Het is precies waarom het sturen van zelfrijdende auto’s hier als een slechte grap klinkt.
Waymo ziet de grap niet. Ze zijn van plan om dit jaar robotaxis in deze straten te lanceren.
“We behandelen Londen met de juiste hoeveelheid nederigheid en respect.”
Dat was Saswat Panigrahi. Waymo’s Chief Product Officer. Hij zei het op SXSW. Ik geloof dat hij beleefd was.
Ik zag een Jaguar I-Pace voorbijrijden. Langzaam. Er zat een menselijke chauffeur in. Dat doet het voorlopig altijd. Waymo laat 100 van deze auto’s testen in de hoofdstad. Ze kijken. Leren. Ik probeer een cafébezoeker niet te raken die tussen twee dubbeldekkers uitstapt.
Ze zijn niet alleen. Wayve. Een Britse AI-startup. Waardevol. Gevaarlijk misschien. Ze testen technologie op Uber. Dit jaar willen ze ook lanceren. Dan Tokio. Dan de VS.
Twee verschillende benaderingen. Dezelfde hoofdpijn.
Waymo brengt alles in 3D in kaart. Leugenaars en sensoren en lidar. Klassieke robotica. Nauwkeurig. Onbuigzaam.
Wayve maakt gebruik van end-to-end neurale netten. Diep leren. Ze voeden het met gegevens. Veel gegevens. Ze lieten de AI rijden. Beide systemen betreden een arena waar de spelers weigeren de regels te volgen.
De moeilijkste hoesjes
Ik heb eerder in een Waymo gezeten. San Francisco. Ik wilde taco’s. De auto wilde niet stoppen. Hij cirkelde driemaal rond het blok. Ik zat daar. Hongerig. Rokend. Uiteindelijk liet het mij los.
Londen is San Francisco niet. Londen is geen raster. Het is een middeleeuws doolhof. Eenrichtingssystemen draaien als spaghetti om de hoek. Als je een halte mist, zit je vast. Het kan zijn dat u tien minuten moet rijden om te keren. Ethan Teicher van Waymo geeft het toe. Hij zei dat het net Chinatown van SF is. Maar overal. Altijd.
Kaity Fischer van Wayve maakt het nog erger. “De moeilijkste gevallen.” Ze overdreef niet.
Londen heeft twintig keer zoveel bouwwerkzaamheden als SF. Tien keer zoveel kwetsbare voetgangers. En de voetgangers lopen niet alleen in steegjes. Ze stappen naar buiten. Ze zwaaien. Ze negeren auto’s. Het zijn ook niet alleen jaywalkers. Het is de sfeer. De stad ademt anders.
Wayve gebruikt Londen als klaslokaal. Eerste markt. Ze zijn in 2019 begonnen met testen. Ze leren hier voordat ze ergens anders heen gaan. Als de auto in Londen faalt, faalt hij overal.
Waymo is nieuwer hier. Eind vorig jaar. Maar ze hebben twintig miljoen dataritten van elders. Ze denken dat dat helpt. Waarschijnlijk.
Regelgevers juichen. Cabbies fronsen
Waarom Londen? Gemakkelijke antwoorden. De Britse regering steunt dit feitelijk.
De VS hebben een lappendeken van staatswetten. Rommelig. Groot-Brittannië heeft een nationale strategie. Duidelijk. Fischer noemt de regering een ‘ongelooflijke steunpilaar’. Het maakt het lanceren eenvoudiger. Waymo hield ook van de sfeer. Mondiale stad. Toeristen. Lokale bevolking. Veiligheidsdoelen. Teicher zei dat de technologie helpt deze doelen te bereiken.
Londen heeft last-mile-oplossingen nodig. Waymo vult dat gat in het transportnetwerk. Ze framen het als een andere optie. Veilig. Schoon. Comfortabel. Voeg het gewoon toe aan de stapel.
De stapel omvat de Tube. Routemasters. En de zwarte taxi’s.
Zwarte taxi’s hebben een hekel aan verandering. Je kent de proef. De kennis. Het duurt twee jaar om 25.000 straten te onthouden. Ze hebben het verdiend. Ze vochten jarenlang tegen Uber. Ze kijken naar Waymo met samengeknepen ogen.
De cijfers vertellen het verhaal van angst. In 2013 waren er ruim 22.000 erkende taxichauffeurs. In 2023 zijn dat er grofweg 14.000. Dat is een ineenstorting.
Ik vroeg Teicher naar de reactie. Zou Waymo zich voorbereiden op de woede van deze professionals?
Hij verzachtte de randen. “Enorm respect.” Hij zei dat het geen vervangingen zijn. In ieder geval niet snel. Hij framede het als onderdeel van een breder ecosysteem. Een win-winsituatie.
Misschien. Of misschien niet.
Teicher houdt van de concurrentie van Wayve en Uber. Zegt dat het iedereen ertoe aanzet beter te worden. Hij lacht naar de pers.
De wegen geven niets om jouw ecosysteem. De voetganger stapt uit. De auto moet beslissen. Snel.
Zal het weten wat het moet doen?
