CDSA Jak zintegrować bezpieczeństwo z wczesnym Internetem i intranetem

16

Aby rozwiązać ten złożony problem, laboratoria Intel Architecture Labs (IAL) stworzyły architekturę Common Data Security Architecture (CDSA). Miało to miejsce w latach 90-tych. Internet się rozwijał. Firmy zbudowały intranety. Bezpieczeństwo danych stało się koszmarem. Różne systemy nie współdziałały ze sobą dobrze. Oprogramowanie zabezpieczające zostało pofragmentowane. Nie było standardowego sposobu obsługi identyfikacji lub szyfrowania. Intel dostrzegł tę lukę. Wyobrazili sobie ramy, które można zastosować wszędzie. Nie dotyczy to tylko sprzętu Intel. Ale także dowolną platformę.

Cel ten jest prosty w teorii, ale trudny do zrealizowania. Stwórz jednolity fundament. Programiści mogą tworzyć skuteczne rozwiązania bezpieczeństwa bez konieczności wymyślania koła na nowo za każdym razem. CDSA oferuje podejście modułowe. Oddziel „co” od „jak”. Nie ma potrzeby przepisywania aplikacji, jeśli zmieni się podstawowy sprzęt. Ta abstrakcja stała się od wielu lat podstawą bezpiecznych systemów operacyjnych i rozwoju oprogramowania.

Kluczowe kwestie rozwiązane przez CDSA

Przed CDSA bezpieczeństwo informacji było niejednolite. Uwierzytelnienie było tutaj. Kryptografia tam była. Zarządzanie certyfikatami w różnych częściach bazy kodu jest mylące. Zarządzanie tą różnorodnością jest kosztowne i podatne na błędy. Intel chce to scentralizować. Chcieli jednego interfejsu.

  • Identyfikacja
  • Uwierzytelnianie
  • Kryptografia
  • Zarządzanie certyfikatami

Dlaczego to jest ważne? Ponieważ programiści są zmęczeni. Spędzają więcej czasu na interfejsach API zabezpieczeń niż na budowaniu funkcji. CDSA zapewnia wspólną architekturę. Możesz bezproblemowo integrować różne elementy bezpieczeństwa. Ta elastyczność stanowi punkt odniesienia. Nie dotyczy to tylko produktów Intela. Dotyczy to całej branży. CDSA zapewnia przenośność poprzez oddzielenie warstw oprogramowania od zależności sprzętowych. System nie potrzebuje całkowitego przepisania, aby dostosować się do nowych zagrożeń.

Architektura techniczna: rdzeń i usługi

Struktura CDSA jest czysta. Opiera się na różnych modułach integracyjnych. Moduły te stanowią podstawę elastycznego systemu bezpieczeństwa. Architekturą zarządza czterech głównych dostawców usług. Współpracują z różnymi warstwami oprogramowania za pośrednictwem wspólnego interfejsu API.

  1. Usługi kryptograficzne (CS): Obsługują klucze szyfrujące i deszyfrujące.
  2. Usługa kontroli dostępu (ACS): Kontroluje prawa dostępu i uprawnienia.
  3. Usługa przechowywania certyfikatów (CLS): przechowuje i weryfikuje certyfikaty cyfrowe.
  4. Usługa zasad zaufania (TPS): Definiuje i kontroluje zasady bezpieczeństwa.

Każdy moduł pełni ważną funkcję. Ale nie działają sami. Są one koordynowane w jednym interfejsie programowania aplikacji. Ta koordynacja jest kluczowa. Dzięki temu żądania szyfrowania nie kolidują z kontrolami kontroli dostępu.

Rdzeń bezpieczeństwa: Strażnik

Ważną decyzją projektową CDSA jest ścisłe oddzielenie rdzenia i usług. Opiera się na Security Core. Pomyśl o tym jak o mediatorze. Kontroluje dostęp do wszystkich funkcji bezpieczeństwa. Dzięki temu masz pewność, że zasady określone przez administratora systemu są faktycznie przestrzegane.

Aplikacje nie mogą ominąć tego jądra. Jeśli Twoja aplikacja potrzebuje wygenerować klucze szyfrujące lub zweryfikować certyfikaty, musi przejść przez jądro. Jądro weryfikuje tożsamość. Sprawdza legalność. Dopiero wtedy operacja jest dozwolona. Uniemożliwia to złośliwym procesom dostęp do poufnych informacji. Zapewnia to scentralizowaną kontrolę nad rozwiązaniami zabezpieczającymi.

Dlaczego modułowość jest ważna

Prawdziwą siłą CDSA jest jego modułowość. W miarę zmieniających się potrzeb można dodawać nowe moduły bezpieczeństwa. Czy znalazłeś jakieś luki? Zaktualizuj swój moduł. Czy jest nowy sprzęt? Wymień to. Ogólna stabilność systemu pozostaje niezmieniona.

Dostawcy usług mogą opierać się na sprzęcie, takim jak moduł Trusted Platform Module (TPM), lub wyłącznie na oprogramowaniu. Są wymienne. Ta elastyczność wyjaśnia, dlaczego model przetrwał. Miało to wpływ na architekturę wielu nowoczesnych standardów bezpieczeństwa. Chociaż CDSA jest starym frameworkiem, jego logika pozostaje. Nadal chcemy dzielić się obowiązkami. Bezpieczeństwo danych niezależne od sprzętu jest nadal istotne. Po prostu teraz nazywamy to inaczej.

Ale czy nowoczesne architektury Zero Trust naprawdę rozwiązują problemy z interoperacyjnością, które CDSA próbowała rozwiązać, czy też po prostu przenoszą złożoność gdzie indziej? Kod został zmieniony. Pozostaje ostateczne pragnienie zjednoczonego i bezpiecznego fundamentu.

Jak CDSA kształtuje nowoczesne zarządzanie tożsamością i dostępem

Typowe architektury bezpieczeństwa informacji nie są zlokalizowane tylko w serwerowniach. Poznaj rdzeń systemów operacyjnych i aplikacji biznesowych. Być może nie pamiętasz akronimu CDSA, ale za każdym razem, gdy logujesz się do bezpiecznego portalu lub robisz zakupy online, wchodzisz w interakcję z jego dziedzictwem.

Jej główny wkład nie polega na jednym konkretnym instrumencie. To ujednolicone podejście do zarządzania tożsamością. Zamiast mieć tuzin różnych zamków w tuzinie różnych drzwi, CDSA promuje standaryzację mechanizmów szyfrowania i przetwarzania certyfikatów cyfrowych. Ułatwia to zarządzanie certyfikatami X.509 w infrastrukturze klucza publicznego (PKI). To przejście jest ważne. Wyeliminowało to zamieszanie charakteryzujące wczesne zabezpieczenia Internetu i zapewniło płynniejsze, silniejsze protokoły uwierzytelniania, które obecnie uważamy za oczywiste.

Toruje także drogę do bezpiecznych podpisów elektronicznych i wyspecjalizowanych zapór sieciowych, które mogą współpracować między różnymi środowiskami. Dopóki ten poziom interoperacyjności nie zostanie osiągnięty, bezpieczeństwo często pozostaje odosobnionym problemem. CDSA wymusza interakcję sprzętu, oprogramowania i zasad.

Przejście od zabezpieczeń obwodowych do zapewniania zgodności i wykrywania oszustw

Bezpieczeństwo nie polega już tylko na powstrzymywaniu intruzów. Chodzi o to, co dzieje się wewnątrz ścian. Solidna struktura zapewniana przez ramy służy jako podstawa audytu i wykrywania oszustw. Centralizacja zasad bezpieczeństwa zmniejsza ryzyko fragmentacji bezpieczeństwa. To właśnie w tej fragmentacji często kryją się luki.

Architektura ta dobrze współpracuje również ze sprzętem. Bezproblemowo integruje się z modułem Trusted Platform Module (TPM) i najnowszymi sprzętowymi modułami bezpieczeństwa (HSM). Ta interakcja pomiędzy sprzętem i oprogramowaniem jest bardzo ważna. Zapewnia, że ​​klucz szyfrujący nie jest po prostu przechowywany w pamięci RAM, gdzie może zostać skradziony. Klucze te są chronione osobnymi chipami. Dla firm oznacza to utworzenie barier dla wyrafinowanych ataków ukierunkowanych na wrażliwe punkty końcowe.

Dlaczego starsze struktury nadal mają znaczenie w erze chmury

Krajobraz zagrożeń uległ zmianie. Radzimy sobie z atakami ze środowisk chmurowych, urządzeń IoT i sztucznej inteligencji. Liczba punktów wejścia wzrosła. Bramy zamkowej nie można już bronić, ponieważ przeniosła się do kieszeni użytkownika.

CDSA nie przetrwała w niezmienionej formie w swojej pierwotnej formie. Jego części zostały zaadaptowane lub zastąpione bardziej specyficznymi, często otwartymi architekturami. Ale zasada pozostaje. Modułowe zarządzanie polityką bezpieczeństwa? Nadal aktualne? Abstrakcja od dostawców? Niezbędny. Oddzielenie bezpiecznego jądra od aplikacji użytkownika? Jest to kamień węgielny nowoczesnego projektowania zabezpieczeń.

Dla specjalistów ds. cyberbezpieczeństwa zrozumienie CDSA nie jest nostalgią. To ujawnia DNA obecnego systemu. Jest to punkt odniesienia przy ocenie nowego oprogramowania. Kiedy patrzymy na nowe rozwiązania w zakresie cyberbezpieczeństwa, często widzimy potomek tych wczesnych wysiłków normalizacyjnych. Na tej podstawowej logice opiera się przejście na bezpieczeństwo proaktywne. Umożliwia to organizacjom budowanie elastycznych systemów, które można skalować w środowiskach hybrydowych i wielochmurowych, bez utraty kontroli.

Interakcja pomiędzy sprzętem i oprogramowaniem

Prawdziwe korzyści z takich architektur często pojawiają się na krawędziach. Gdzie kończy się kod, a zaczyna sprzęt? Badania prowadzone przez takie instytuty jak Inria koncentrują się głównie na tym interfejsie. Badają sposoby zwiększenia odporności granic na współczesne zagrożenia. Jeśli część oprogramowania jest mocna, ale interfejs ze sprzętem ma dziury, cały system zawiedzie. Przestudiowanie tych skrzyżowań ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia przyszłego bezpieczeństwa. Sam dobry kod nie wystarczy. Musisz wiedzieć, jak Twój kod współdziała z chipem.