Steph Curry draagt ze. Bella Hadid heeft een paar in haar zak gestopt. Het is 2026 en de wereld herinnert zich plotseling de kabel.
De modetrend interesseert mij niets. Nostalgie speelt zeker een rol. Maar ik vond het draadje al leuk lang voordat influencers besloten dat het een opstandig statement was tegen ‘antitechtechnologie’. Ze zullen verder gaan. Dat zal ik niet doen.
Praktisch is voor mij de enige maatstaf die telt. Er gaat niets boven een koperen verbinding.
Iconisch en vervolgens verouderd
De jaren 2000 waren bedraad. MP3-spelers gedefinieerd een decennium. De witte silhouetadvertenties waren niet alleen maar marketing, ze waren cultuur. Mensen groeven naar hun afspeellijsten terwijl kabels tegen hun shirts stuiterden. Het was een integraal onderdeel van de ervaring.
Toen kwam 2016.
Apple riep wat het ‘moed’ noemde op en verwijderde de koptelefoonaansluiting van de iPhone. Het veld? Waterdichting. Een toekomst die niet gebonden is aan draden. In werkelijkheid. Een geforceerd upgradepad. Je wilde geluid zonder de dongle te kopen? Je hebt AirPods gekocht.
$ 160. Voor oordopjes die gekoppeld zijn. Soms.
Ik heb mijn iPod Touch gehouden. De 3,5 mm-aansluiting bleef een toevluchtsoord. De standaard bedrade oordopjes van Apple waren $ 20. Geen latentie. Geen Bluetooth-handshake-rituelen. Gewoon muziek.
Is de draad in mijn zak verstrikt geraakt? Vaak. Was dat erger dan $ 20 te verliezen in een regenafvoer voordat ik mijn “slimme” oordopjes zelfs maar uit de doos had gehaald? De memes voorspelden dit onmiddellijk.
Er is één voordeel van draad dat geen enkele marketingafdeling kan produceren.
Je brengt het niet in rekening.
Ooit.
Sluit hem aan. Het werkt. Oneindige batterij. We ruilden betrouwbaarheid in voor de vreugde van angst. Hebben we zo’n hekel aan kabels?
De batterijbelasting
Probeer dit scenario.
Je telefoon staat op 4%. Je reist naar huis. Geen oplader in de buurt. Je laptop is een dood gewicht in je tas. U gaat aan boord van een vlucht en beseft te laat dat uw Switch stroom nodig heeft.
Dan is er de oordopjescheck. Eén oordopje heeft nog 15% over. De ander is dood. Stilte aan de ene kant.
In het pre-smartphonetijdperk hadden apparaten banen. Camera’s maakten foto’s. Telefoons hebben gebeld. Muziekspelers speelden muziek. Je hebt ze allemaal afzonderlijk in rekening gebracht. Vandaag. Voor alles hebben wij één steen. Plus een horloge. Een ring. Bril. Een AI-pin die naar je slaap luistert.
Elke gadget kost energie. Waarom nog een apparaat toevoegen aan het oplaadritueel?
Draadloze oordopjes hebben een gebrekkig ontwerp. Elke eenheid bevat zijn eigen lithium-ionbatterij. Deze cellen worden afgebroken. Zoals alle batterijen. De twee kanten van het paar verouderen verschillend. Eén faalt eerst. Altijd.
Wil je het repareren? Succes. AirPods zijn verzegeld met lijm. Geen schroeven. Geen poorten. Door ze te demonteren, worden ze vernietigd. De meeste draadloze oordopjes zijn apparaten voor eenmalig gebruik. Als een kant sterft, gooi je het paar weg en geef je opnieuw $ 150 uit.
Bedrade oordopjes hebben geen vervaldatum.
Goed genoeg is beter
Toen Apple de krik verwijderde, raakte ik in paniek. Niet over de geluidskwaliteit. Over de dongel. Wie draagt een plastic stok?
De markt corrigeerde. Apple verkoopt nu Lightning- en USB-C-bekabelde opties. Ze zijn betaalbaar. Ze functioneren identiek aan de oude 3,5 mm-versies. Geen vertraging. Geen uitval.
Draadloos heeft zijn plaats. Koppelen met een smartwatch tijdens het bankdrukken is logisch. Bewegingsvrijheid heeft waarde. Maar om te gaan zitten en luisteren? Voor podcasts en albums die niet mogen stotteren?
De draad is superieur.
Er is geen opladen vereist. Het kan niet afzonderlijk in een afvoer vallen. Het kost $ 20 in plaats van $ 200. De trend is belachelijk. De technologie is dat niet.
Oneindige levensduur van de batterij.
Misschien vervaagt de trend. Misschien ruilen de beroemdheden volgende maand draden voor haptische beengeleidingskettingen. Ik ga niet met ze mee. Ik zal aansluiten.
