Hoe de stratosferische ballonnen van #Google de offline wereld verbinden
Wij geloven dat internet overal is. Dit is niet waar. Eind 2015 waren ongeveer 4 miljard mensen nog steeds offline. De redenen zijn zelden filosofisch. In veel gevallen komt dit simpelweg doordat de fysieke infrastructuur de steden niet bereikt, of omdat de bestaande dekking onbetrouwbaar of duur is, of beide.
Google weet dat deze kloof bestaat. De zoekgigant werkt in het geheim aan twee verschillende manieren om dit probleem op te lossen. Eén daarvan is Google Fiber. Het is een droomhogesnelheidsglasvezel die gigabitconnectiviteit biedt in sommige Amerikaanse steden. Het is snel. Het is duur. We kunnen niet van de ene op de andere dag uitbreiden naar plattelandsgebieden of ontwikkelingslanden.
Er is dus nog een project. Eén die klinkt als sciencefiction.
Project Loon is ontstaan uit Google X, het moonshot-lab van het bedrijf. Dit is dezelfde eenheid achter zelfrijdende auto’s en Google Glass. Dit idee? Til draadloze toegangspunten naar de stratosfeer. Het doel van het project is om ballonnen op grote hoogte te gebruiken om internet te verzenden naar gebieden waar torens te duur of te ver weg zijn.
为什么是气球?
当你可以铺设电缆时,为什么要把塑料球送上天空呢?
因为敷设电缆的速度很慢。 它很贵。 它需要许可证、人员和多年的建设。 在偏远地区,这往往是不可能的。
Er zijn 60.000 英尺的高度。 它们乘风破浪,在高空停留数月。 它们携带用于供电的太阳能电池板和用于发送数据的轻型发射器。 网络的工作方式就像一个网状网络。 如果一个气球失去信号,它会将数据传递给相 邻的气球,将其弹过平流层,直到到达地面站。 从那里,它连接到常规互联网。
它在概念上是低技术含量的。 执行中高科技。
Het Lofty-netwerk testen
De critici lachten. Ze noemden het gek. Maar de tests vertelden een ander verhaal.
Uit eerste tests blijkt dat de ballon over lange afstanden een stabiele verbinding kan behouden. Ze konden hun hoogte aanpassen om verschillende windlagen op te vangen en zichzelf naar doelgebieden te sturen. Dit is niet alleen een theorie. Google heeft al succesvolle pilots uitgevoerd om aan te tonen dat de technologie in praktijksituaties werkt.
Het doel is niet om vezels te vervangen. Het gaat om het bereiken van het onbereikbare. Voor de 4 miljard mensen zonder toegang zou dit het verschil kunnen betekenen tussen isolatie en verbinding. Tussen het gebrek aan werkgelegenheid en de wereldmarkt. Tussen stilte en stem.
Is het perfect? Nee. Het weer doet er nog steeds toe. Beleid is complex. Maar het alternatief is niets doen.
Google gokt erop dat ballonnen de wereld kunnen veranderen. Of in ieder geval: sluit het aan.
Vergeet de latex feestversieringen die je voor verjaardagen hebt opgeblazen. In Project Loon worden de apparaten die door de stratosfeer zweven gebouwd voor een heel ander bestaan. Standaardballonnen barsten of lopen vrijwel onmiddellijk leeg onder de extreme drukval, UV-straling en vriestemperaturen die kenmerkend zijn voor het leven op grote hoogte. Ze kunnen ook niet de zware elektronische ladingen dragen die nodig zijn om internetsignalen naar de aarde te verzenden.
Het ontwerpteam van Google had iets stevigers nodig. Ze wendden zich tot de weerballonindustrie en ontwikkelden een vaartuig dat bestand was tegen de atmosferische schokken die ze tijdens andere lange vluchten tegenkwamen. Het resultaat is een vloot van polyethyleenreuzen die veel langer in de lucht kunnen blijven dan al hun voorgangers. Het team vernoemde deze modellen naar vogels – Falcon, Ibis, Grackle en de nieuwere NightHawk – hoewel ze meer als hoogvliegende vliegtuigen functioneren dan als eenvoudig speelgoed.
Anatomie van een reus in de hoogte
Elke ballonhoes is gemaakt van polyethyleen plastic, dat ongeveer zo dun is als een boterhamzakje. Ondanks het dunne materiaal is de schaal enorm. De voltooide unit is ongeveer 50 voet breed bij 40 voet hoog en heeft een oppervlakte van ongeveer 500 vierkante meter. Vanwege hun formaat kunnen ze niet gemakkelijk in de achtertuin worden gelucht. Het team werkt hieraan in enorme hallen, zoals een gehuurde faciliteit op Moffett Federal Airfield in Californië, die voldoende ruimte heeft om zulke enorme constructies te manoeuvreren.
De technische truc zit hem in de tweekamerstructuur. Zie het als een ballon in een ballon. De binnenkamer is gevuld met omgevingslucht, terwijl de buitenschaal helium bevat. Deze hybride aanpak geeft het team nauwkeurige controle over de hoogte zonder complexe voortstuwingssystemen.
Dankzij kleppen en een ventilator aan de onderkant van de ballon kan het team lucht in of uit de binnenkamer pompen. Het is een eenvoudig mechanisme met diepgaande gevolgen:
* Het toevoegen van lucht voegt massa toe, waardoor de ballon zinkt.
* Het loslaten van de lucht vermindert de massa en zorgt ervoor dat de ballon kan stijgen.
Met dit systeem kunnen de ballonnen de windstromingen op verschillende hoogten controleren en zichzelf naar of van doelgebieden sturen.
Je leert van fouten
De vroege versies van de Loon waren niet mooi. Veel ballonnen barsten voortijdig of bleven niet lang genoeg in de lucht om bruikbaar te zijn. Het team raadde niet alleen de problemen; ze ontleden ze. Google nodigde experts uit de ballon-, luchtvaart- en textielindustrie uit om de mislukkingen te analyseren. Ze huurden zelfs ex-soldaten in om de neergestorte ballonnen te bergen, die vaak op afgelegen, moeilijk bereikbare plaatsen landden.
Testomgevingen speelden een grote rol bij deze verbeteringen. Enkele vroege experimenten werden uitgevoerd in South Dakota, waar temperaturen onder het vriespunt de stratosferische omstandigheden nabootsten die de ballonnen uiteindelijk zouden ervaren. Het team is onlangs verhuisd naar het McKinley Climate Laboratory op Eglin Air Force Base, Florida. Dankzij deze opstelling konden ze de ballonnen blootstellen aan gecontroleerd, extreem weer – harde wind en vriestemperaturen – zonder afhankelijk te zijn van geluk.
De oorzaak van veel vroege storingen was verrassend klein: kleine lekkages. Een gat ter grootte van een naald kan de levensduur van een ballon aanzienlijk verkorten. Toen de naden eenmaal waren geïdentificeerd, werden ze versterkt en werden verwerkingsprotocollen bijna verplicht. Teamleden kregen de opdracht om de ballonnen alleen in zeer zachte, pluizige sokken te laten lopen om onbedoelde lekke banden of schuren te voorkomen.
Breekt records
De verbeteringen hebben niet alleen het project gered; Ze hebben de grenzen verlegd van wat mogelijk is bij ballonvaren op grote hoogte. Vóór Loon werd het als moeilijk beschouwd om langer dan een paar weken in de lucht te blijven. Ballonnen blijven nu routinematig ongeveer 100 dagen in de lucht. Eén eenheid vestigde zelfs een record door 187 dagen in de lucht te blijven en negen keer in een baan om de planeet te draaien.
Experts dachten ooit dat deze vluchtduur onmogelijk was. Het Loon-team heeft het tegendeel bewezen door iteratief ontwerp en rigoureuze tests.
Van zeilen tot autolaunchers
De operatie was vroeger een logistieke nachtmerrie. De bemanning moest ballonnen op zeildoeken uitspreiden, uitpakken en gedeeltelijk met de hand opblazen. Opstijgen kon alleen bij windsnelheden van 6 mijl per uur of minder. Het was langzaam, arbeidsintensief en weersafhankelijk.
Google loste dit probleem op met “Bird House”, de interne naam van de auto-launcher. Deze 15 meter hoge draagbare hangar is voorzien van een automatische kraan die de ballonnen uitrekt en opblaast. Automatisering heeft het proces aanzienlijk gestroomlijnd:
* Lanceringsvoorwaarden: Ballonnen kunnen nu worden gelanceerd bij windsnelheden tot 24 km/u.
* Efficiëntie: Het implementatieteam werd in 15 minuten teruggebracht van 14 naar 4 personen.
Deze efficiëntie maakt het veel eenvoudiger om het dichte ballonnetwerk te onderhouden dat nodig is voor continue internetdekking. Door implementatieproblemen te verminderen, kan Google meer ballonnen in de lucht houden en ervoor zorgen dat het netwerk veerkrachtig en responsief is.
Elektronische apparaten van Google Loon
Google implementeert deze functies niet alleen om esthetische redenen. Onder elke gigantische, doorschijnende bol hangen metalen containers vol elektronische apparaten die aan touwen hangen. Deze payload is voorzien van zonnepanelen. Het is niet klein. We hebben het over een reeks monokristallijne cellen gelamineerd op plastic en ingelijst in aluminium, elk ongeveer 1,5 bij 1,5 meter. De oppervlakte bedraagt ongeveer 1,5 vierkante meter.
Twee van de panelen zijn onder een hoek naar buiten ten opzichte van elkaar aan de lading bevestigd. Waarom? Omdat ballonnen draaien. Deze scherpe hoeken zorgen ervoor dat de panelen zonlicht opvangen wanneer dit door de hogere atmosfeer gaat. Dit is een mechanische oplossing voor het stroomprobleem. In de volle zon kan hij in een paar uur ongeveer 100 watt elektriciteit produceren. Deze energie wordt opgeslagen in een oplaadbare lithium-ionbatterij om het systeem draaiende te houden tijdens de lange donkere uren van de nachtcyclus.
Hardware inbegrepen
Deze box is meer dan alleen een batterij. Dit is een vliegende serverruimte. Binnenin bevindt zich computerhardware die is bedoeld voor het besturen van de interne systemen van de ballon, een GPS-eenheid voor nauwkeurige locatiebepaling en een reeks sensoren. Deze sensoren monitoren de atmosferische omstandigheden en sturen gegevens terug naar Google, zodat Google de hoogte en stabiliteit in realtime kan aanpassen.
De rest zijn draadloze apparaten. Dit is het onderdeel dat internet letterlijk in uw zak stopt. De payload bevat een eNodeB LTE-basisstation, wat in feite een zendmast is die voldoende is verkleind om in een doos te passen. Biedt connectiviteit met een brede dekking. Maar daar stopte Google niet. Snelle directionele links toegevoegd voor point-to-point-communicatie tussen ballonnen en back-upradio’s voor redundantie. Als één link faalt, neemt de andere link de speling op.
De realiteit van dekking en snelheid
Wat betekent dit voor een gebruiker ter plaatse? Google beweert dat elke ballon een cirkel op aarde bedekt met een diameter van ongeveer 40 kilometer. In deze bubbel kunnen honderden mensen tegelijkertijd verbinding maken. Sinds het begin van het project zijn de gegevensoverdrachtsnelheden aanzienlijk toegenomen, in sommige fasen tot wel tien keer. Het doel is niet om glasvezel te verslaan. Ontworpen om te voldoen aan de gebruikelijke LTE 4G-snelheden.
Loon-teamleider Mike Cassidy presenteerde enkele harde cijfers over de potentiële omvang van de impact. Eén ballonnetwerk kan maximaal 5.000 vierkante kilometer (ongeveer 1.931 vierkante mijl) bestrijken. Bij een standaard smartphone komt dit overeen met zo’n 15 megabit per seconde. MiFi-hotspotapparaten kunnen tot 40 Mbit/s zien.
“Ze verwachten dat de dekking op het niveau zal liggen van typische LTE 4G-netwerksnelheden.”
Dit is niet bedoeld om thuisbreedband te vervangen. Dit is bedoeld om de leemte op te vullen. Waar het graven van glasvezel te duur is, waar kabelaanleg geografisch onmogelijk is, of waar noodhulp nodig is en infrastructuur verloren gaat. De wind blies de ballonnen rond, maar het netwerk blijft stabiel. Hoewel de apparatuur geschikt is voor de stratosfeer, verschilt het signaal dat het uitzendt niet van het signaal dat u ontvangt van een zendmast in een straat in een buitenwijk.
De technologie is bewezen. Het dekkingsgebied wordt momenteel uitgebreid. Maar de kwestie van duurzaamheid, of deze ballonnen maanden of zelfs jaren zonder onderhoud in de lucht houden, blijft bestaan.
Berijd de stratosferische jet
Wij leven in de troposfeer. Het zijn de chaotische, vochtige, verweerde diepten van de atmosfeer. Maar daar houden de ballonnen niet op. Ze zweven in de stratosfeer, de laag erboven. Deze zone begint ergens tussen de 4 en 12 mijl boven de grond, afhankelijk van waar u zich op de grond bevindt. De temperaturen zijn lager nabij de polen en hoger nabij de evenaar. De bovengrens ligt ongeveer 50 kilometer boven zeeniveau.
Project Loon-ballonnen opereren op de sweet spot op een hoogte van 18-27 kilometer boven de grond. Dit is ongeveer twee keer zoveel als de commerciële route.
Waarom daarheen gaan? De stratosfeer is kalm. Er is vrijwel geen waterdamp. Er zijn geen wolken. Regen en stormen verstoren het signaal niet. Hoe lager je komt, hoe kouder het wordt en hoe hoger je gaat, hoe warmer het wordt. Deze omkering voorkomt dat het gas ongecontroleerd stijgt. Vormt een stabiele laag. In deze lagen waait de wind in voorspelbare richtingen en snelheden.
Controle met hoogteverandering
Google gebruikt geen motoren om deze ballonnen voort te stuwen. Ze profiteren van de wind. Om van richting te veranderen, past het systeem de verhouding tussen helium en lucht in de ballon aan. Door lucht toe te voegen wordt het zwaarder en zakt het naar een lager niveau. Door helium toe te voegen, wordt het lichter en kan het hoger worden getild. Door op en neer te bewegen vangt de ballon de wind op, die in de gewenste richting waait.
Deze omvatten de opwekking van zonne- en windenergie. Het zonnepaneel laadt de accu op. De wind beweegt het voertuig.
Maar hoe weet je welke wind zal vangen? Je kunt het niet raden. Google analyseert historische windgegevens en toekomstige voorspellingen van de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Ze bouwden een algoritme dat windpatronen simuleerde. Het doel is nauwkeurige navigatie.
Mission Control en geautomatiseerde besturing
它不断地跟踪气球。 它引导他们。 当气球在人口稠密地区附近升起或降落时,它甚至可以与空中交通管制员对话。
De software is geëvolueerd. Vroege versies stuurden eenmaal per dag opdrachten. Nu verzendt het elke 15 minuten updates. Het systeem kan de vliegroutes elke minuut opnieuw berekenen.
准确性也有所提高。 起初,团队只能将气球引导到几百米范围内。 现在,他们可以瞄准几百公里内的特定位置。 这种精度水平是不容协商的。 你不能让数千个气球漫无目的地漂流。网络会中断。
Automatisering is hier het sleutelwoord. Maar de mens zit nog steeds in de kringloop. Mission Control-operators kijken naar de schermen. Zij komen tussenbeide als de automatisering hulp nodig heeft.
Herstel- en veiligheidsprotocollen
Soms moet de ballon mee naar huis. Google laat gas uit de envelop ontsnappen en brengt het terug naar de oppervlakte. Hiermee kunt u uw apparaat herstellen. Ze willen deze componenten hergebruiken of recyclen. Het is niet alleen een kwestie van kosten. Het gaat om duurzaamheid.
Veiligheid is in het ontwerp ingebouwd. Als drukveranderingen de ballon dreigen te laten barsten, laat het systeem het gas automatisch leeglopen. Wanneer de ballon snel daalt, wordt de parachute ontplooid. Dit voorkomt dat zware LTE-apparaten mensen of objecten raken.
Verbinding maken met de grond
De hardware van de ballon is een standaard LTE-netwerkapparaat. Het werkt op de huidige mobiele telefoonfrequenties die door telefoonmaatschappijen worden gebruikt. Dit betekent dat er geen nieuwe torens worden gebouwd. Het is niet nodig om gebruikers te voorzien van aardingsantennes.
De ballon communiceert rechtstreeks met mobiele telefoons en basisstations op de grond. Gebruikers hebben alleen een LTE-compatibel apparaat nodig. Het kan echter met geen enkel netwerk verbinding maken. Vereist een speciale Loon-simkaart. Google werkt samen met lokale mobiele operators om dit mogelijk te maken. De infrastructuur is nog steeds de verantwoordelijkheid van de vervoerder. Brokken zorgen voor een luchtlaag.
Het is een vreemde mix. Een hightech ballon. Een gewone simkaart. bestaande mobiele telefoonmasten;
Het is stil in de stratosfeer. De wind was stabiel. Het algoritme is nog steeds aan het leren. Maar het land was nog steeds in rep en roer. Mensen moeten nog steeds aangesloten zijn en zich zorgen maken over de levensduur van de batterij.
Het netwerk groeit. Ballonnen zijn speelgoed. Duizend ballonnen is een praktisch hulpmiddel.
Of het op grote schaal werkt, is een andere vraag. De natuurkunde is solide. De wind is betrouwbaar. Software wordt slimmer.
Maar wat gebeurt er als de windrichting verandert? Niet op één dag. Maar na zoveel jaren? Weerpatronen veranderen. Je moet je algoritme aanpassen.
De ballon zweeft nu. Ze wachten op de juiste stroom. Ze verzenden gegevens naar de mobiele telefoons in onze zakken.
Het is heel dichtbij.
Van de ballon tot de rand
De begindagen waren chaotisch. De Voorbereidende tests, die het team onbeschaamd de Icarus-tests noemde, begonnen in augustus 2011. Rich DeVaul, de toenmalige projectmanager, lanceerde vier latex ballonnen geladen met Linux-servers en WiFi-routers vanuit het San Luis Reservoir in Californië. Ze monitoren deze arrays op grote hoogte in busjes die zijn uitgerust met antennes en spectrumanalysatoren. Het is niet mooi. Vroege uitrusting werd feitelijk in piepschuimkoelers gestopt. Maar het werkte. Ze konden het signaal van de ene ballon naar de andere laten stuiteren en brachten uiteindelijk een internetverbinding tot stand met het gevolgde voertuig.
In 2012 waren de zaken veranderd. Icarus vloog te dicht bij de zon, dus hernoemden ze het project Daedalus naar zijn vader. Het is een verstandiger keuze. DeVaul heeft zijn leiderschapspositie neergelegd om zich te concentreren op kritisch technisch werk, terwijl Mike Cassidy aan het roer blijft staan. Het team is gegroeid. Ze huurden lucht- en ruimtevaartingenieurs, cyberexperts, karterings- en karteringsexperts en zelfs textielexperts in om de ballonnen te bouwen. Ze gingen samenwerken met Raven Aerostar (een bedrijf dat producten maakt die door NASA worden gebruikt) om de aerodynamica goed te krijgen.
Er is ook een vangnet. Om het herstel van de drijvende uitrusting te bevorderen, werden de testeenheden aangemerkt als “onschadelijk wetenschappelijk experiment” en kregen ze een beloningsnummer. Nog geen Google-branding. Het project blijft een geest. Ondanks deze anonimiteit weerhield dit er niet van dat de ballonnen problemen veroorzaakten. In oktober 2012 kwamen ze terecht in de UFO-waarnemingsrapporten van Kentucky en zweefden vervolgens helemaal naar Canada, waar ze in de lucht verdwenen.
Baanbrekend op het zuidelijk halfrond
De eerste grootschalige pilottest werd in juni 2013 uitgevoerd nabij Christchurch, Nieuw-Zeeland. Dertig ballonnen stegen 25 km op. Ze dragen allemaal ongeveer 22 kilo aan apparatuur en communiceren draadloos met een bolvormige antenne op de grond. De echte overwinning was niet de hoogte; het waren de gebruikers. Ongeveer 50 testers namen deel, waaronder Nimmo en de familie MacKenzie. Zij werden de eerste mensen die via een ballonweb op internet surften. snelheid? Over 3G. Hoewel de vooruitgang naar huidige maatstaven traag verliep, was ze voor die tijd baanbrekend.
Daar stopten ze niet. Het testen is ook uitgebreid naar Central Valley in Californië, Australië, Chili en Brazilië. In juni 2014 was de inzet zelfs nog hoger. De school in Linoca Gayoso Castelo Branco, Brazilië, is voor het eerst verbonden met internet. Ze gebruikten de met LTE uitgeruste ballon en dakantenne van Project Loon. Voor de later genoemde 22 miljoen Sri Lankanen is dit nog maar het begin.
Het plan van Google is ambitieus: plaats honderden ballonnen in een ring rond de wereldbol. Ze willen een continue dienstverlening bieden op het zuidelijk halfrond. Waarom is het daar? Machtigingen. In veel delen van de wereld is het verkrijgen van een vliegvergunning een bureaucratische nachtmerrie. Op het zuidelijk halfrond zijn er minder barrières, minder grenzen waarover moet worden gediscussieerd en meer land dat echt met elkaar moet worden verbonden.
Mondiale ambities en lokale crashes
In juli 2015 werd het project mainstream. Google kondigt samenwerking aan met Sri Lanka. Het doel is om internettoegang te bieden aan het hele land (25.000 vierkante kilometer, ongeveer 22 miljoen mensen). De meeste zijn offline. Het doel is begin 2016. Dit is een enorme sprong van latexkoelers naar nationale infrastructuur.
Maar in werkelijkheid zijn er manieren om hoogvliegende dromen te verwezenlijken. In september 2015 stortte een Loon-ballon neer in een palmboom in de tuin van een huis in de buitenwijken van Los Angeles. Het landde nabij de beoogde landingsplaats. Er waren geen persoonlijke verwondingen. Dit is secundair. Bedenk dat zelfs als u lucht- en ruimtevaartingenieurs en leveranciers van NASA-kwaliteit heeft, u nog steeds te maken krijgt met wind, zwaartekracht en onvoorspelbaar weer.
De voordelen zijn duidelijk. De afgelegen gebieden, scholen en het platteland van Brazilië hadden plotseling een levensader. Maar de weg van de testballon in Californië naar het landelijke netwerk van Sri Lanka was beladen met technische problemen, administratieve rompslomp en af en toe een botsing met palmbomen. De technologie werkte. De vraag is of je kunt schalen zonder te crashen, zowel letterlijk als figuurlijk.
De digitale kloof is niet alleen een verschil. het is een kloof in veel delen van de wereld. Zelfs nu de connectiviteit zich blijft uitbreiden, blijven miljarden mensen offline of zitten vast aan diensten die te duur of te traag zijn om te gebruiken. Toen Project Loon in 2011 werd gelanceerd, schatte de International Telecommunication Union dat slechts 2,2 miljard mensen online waren. In 2015 was dit aantal gestegen tot ongeveer 3,2 miljard. Voortgang? Zeker. Ongeveer 4 miljard mensen zijn echter nog steeds volledig geïsoleerd.
Voor degenen met toegang betekent ‘toegang’ vaak onstabiele en trage verbindingen. Terrein zoals bergen en dichte bossen kunnen signalen blokkeren, en het aanleggen van grondinfrastructuur in afgelegen gebieden is onbetaalbaar. Dit is waar de logica van Project Loon Internet Access in het spel komt.
Sky-Wide connectiviteitsoplossingen
Het idee is bedrieglijk eenvoudig. Het maakt gebruik van een netwerk van ballonnen op grote hoogte om LTE-signalen te verzenden. Deze stratosferische ballonnen kunnen enorme gebieden bestrijken zonder duizenden kilometers glasvezelkabel aan te leggen of mobiele telefoonmasten te bouwen op plaatsen waar geen wegen zijn.
De economie was logisch voor bepaalde markten. Het inzetten van een ballonnetwerk is veel goedkoper dan het lanceren van communicatiesatellieten, die onbetaalbaar duur zijn om te bouwen en te lanceren, of het wachten op grondinfrastructuur in ontwikkelingslanden.
Dit hulpprogramma is echter niet beperkt tot verbindingen in vredestijd. Deze ballonnetwerken fungeren als snelle reactiehulpmiddelen in noodsituaties. Wanneer orkanen, aardbevingen of overstromingen mobiele zendmasten of glasvezellijnen op het land vernietigen, stopt het internet met werken. die stroomuitval is gevaarlijk voor hulpverleners en hulporganisaties. Het Loon-netwerk kan snel worden ingezet om kritieke communicatieverbindingen te herstellen terwijl grondpersoneel reparaties uitvoert.
Partnerschappen met operators en de weg naar commercialisering
Google probeert niet een volwaardige internetprovider voor consumenten te worden. In plaats daarvan is het model B2B2C. Mobiele providers waren de belangrijkste klanten. Ze zouden capaciteit van het Loonse netwerk kunnen huren en de dekking ervan kunnen uitbreiden naar landelijke gebieden zonder te investeren in de bouw van nieuwe torens. Hierdoor konden ze nieuwe bevolkingsgroepen bereiken en snellere en betrouwbaardere dienstverlening bieden in achtergestelde gebieden.
Is het gratis? Nee. Maar als Google zijn eigen infrastructuurkosten kan verlagen, kunnen vervoerders een deel van de besparingen doorgeven aan gebruikers. Het bedrijf begon partnerschappen aan te gaan om het model te testen. Het Nieuw-Zeelandse Vodafone, het Australische Telstra, het Braziliaanse Vivo en Telebras nemen allemaal deel aan vroege tests.
Het grote plaatje: waarom Google erom geeft
Op het eerste gezicht is Project Loon een humanitaire inspanning. Het verbinden van het niet-verbondene brengt onderwijs, gezondheidszorg en economische kansen voor miljarden mensen. Maar laten we de bottom-line niet vergeten. Het hele ecosysteem van Google is ervan afhankelijk dat gebruikers online en betrokken zijn. Meer mensen online betekent meer gegevens, meer zoekopdrachten, meer advertenties en meer inkomsten.
Google gokt niet alleen op ballonnen. In 2014 nam het Titan Aerospace over, een maker van op zonne-energie werkende drones voor grote hoogten, die waarschijnlijk zijn luchtcapaciteiten zullen versterken. Het kocht ook Skybox Imaging en investeerde in SpaceX, dat werkt aan zijn eigen constellatie van satellieten in een lage baan om snel internet te bieden. De strategie is duidelijk. Bestuur het luchtruim met ballonnen, drones, satellieten en meer.
Facebook sliep ook niet. Het Connectivity Lab van het bedrijf onderzoekt soortgelijke technologieën, waaronder satellieten en drones, met als doel de kosten van wereldwijde internetconnectiviteit te verlagen. Ze kochten Ascenta, een ander dronebedrijf op grote hoogte, en huurden experts van NASA in. De race om de wereld van bovenaf te verbinden is begonnen.
De menselijke impact van verbinding
Waarom is dit belangrijk voor de gemiddelde mens? Omdat internet niet langer een luxe is. Het is infrastructuur.
- Zorg: Plattelandsgebieden hebben vaak een gebrek aan specialisten. Telegeneeskunde: patiënten in afgelegen gebieden kunnen een arts op een andere locatie raadplegen.
- Onderwijs: Docenten en studenten hebben directe toegang tot digitale bibliotheken, online cursussen en samenwerkingstools. Zelfs mensen die zonder fysieke scholen kunnen leren.
- Economie: Kleine bedrijven hebben toegang tot mondiale markten. Boeren kunnen de weersomstandigheden en grondstoffenprijzen controleren.
Google’s eigen projectleider Mike Cassidy wijst erop dat voor elke 10 procent stijging van de internetpenetratiegraad van een land het bbp met ongeveer 1,4 procent per jaar groeit. Het is meer dan alleen plezier en spelletjes. Het gaat om economische mobiliteit.
Google hoopte aanvankelijk eind 2016 commerciële diensten te lanceren. De visie was een wereld waarin geografie niet langer je digitale lot bepaalt.
Veelgestelde vragen
Wat is de Google Loon-ballon precies?
Dit was een experimenteel project van Google X (later Alphabet X) waarin heliumballonnen die in de stratosfeer zweven, LTE-signalen naar afgelegen en landelijke gebieden uitstralen. De ballonnen vormen een gaasnetwerk in de lucht en geven gegevens door aan grondstations.
Waarom is het Loon-project geannuleerd?
De belangrijkste reden voor het einde van het project was dat de onderhoudskosten van het ballonnetwerk in verhouding stonden tot de gegenereerde inkomsten. Google besloot uiteindelijk het project in 2021 te beëindigen in plaats van te blijven investeren in een technologie die moeite zou hebben om wijdverspreide commerciële winstgevendheid te bereiken ten opzichte van goedkopere terrestrische alternatieven.
Is Google Loon mislukt?
In technische zin heeft het concept bewezen te werken. de ballonnen bleven in de lucht, controleerden hun eigen kracht en navigatie en zorgden met succes voor internet. In commerciële zin kon het echter niet worden opgeschaald naar een winstgevend bedrijfsmodel. De complexiteit van het beheer van zwevende netwerken, gecombineerd met hindernissen op regelgevingsgebied en de snelle uitbreiding van goedkope 4G/5G-infrastructuur, maken het zakendoen lastig.
Hoe verhoudt Loon zich tot satellietinternet?
Satellieten zoals Starlink werken in Low Earth Orbit (LEO) en bieden zeer hoge snelheden en lage latentie. Loon opereerde veel hoger in de stratosfeer. Voor satellieten waren duizenden ruimtevaartuigen nodig, maar Loon vertrouwt op ballonnen. Satellieten zijn echter aanzienlijk beter dan Loon in termen van snelheid en betrouwbaarheid, waardoor de aanpak van Loon minder concurrerend is in de huidige markt.
